czyli pamiętnik z emigracji
W zeszłym tygodniu zostałam przyjacielem muzeum. Z okazji odwiedzin Darii i Kuby wybrałam się z nimi na miasto, ale też do muzeów. I przeczytałam o karcie – ważnej przez rok – dającej darmowy wstęp do muzeum narodowego (dla przyjaciela +1) i do muzeum Muncha.
Razem z Kubą i Darią zwiedziliśmy pierwsze, Do Muncha poszłyśmy we dwie. W obu było świetnie.
U Muncha poznałam Pera Inge Bjørlo. Mnie się podoba.
Na pierwszych zajęciach kursu, we wtorek, spytałyśmy naszą koleżankę, Włoszkę, i nauczycielkę, Tone, czy pasowałoby im zaczynać wcześniej niż o tej 19:00. (Kończąc o 21:00 i idąc na piechotę do domu trafiałyśmy o dziesiątej; trochę późno). Obie się zgodziły, ale musiałam to zgłosić na recepcji.
W środę nie odpisali, więc napisałam jeszcze maila z pytaniem, co szkoła na przesunięcie zajęć.
Odpisała mi Nathalie, ta sama, u której się zapisywałyśmy na kurs. Dziś, o godzinie 13:00. Że dla szkoły to nie problem, jeśli naszej czwórce pasuje. Jako że nie było konkretnej daty, od kiedy zaczynamy o piątej, sądziłam, że na pewno nie dziś, bo to chyba za późno, prawda?
Nieprawda.
Postanowiłyśmy wyjść wcześniej – około 17:00 – i po drodze zaliczyć księgarnię, pocztę i bibliotekę. W księgarni miałam kupić książkę, na poczcie ją wysłać, a w bibliotece Basia miała odnowić zapasy.
Nic z tego nie wyszło. o 17:04 zadzwoniła Nathalie – odebrałam: gdzie jesteśmy?
Okazało się, że szkoła wysłała nam smsy w środę – do mnie nie dotarł, Basi telefon wyjechał do Polski. Nie wiedziałyśmy. Powiedziałam, że jesteśmy w drodze i zdążymy na 18:00. I w ten sposób po drodze nic nie załatwiłyśmy.
A te zdjęcia pokazują, jak bardzo, bardzo dziwacznie urządzona jest ta szkoła językowa.
Praca – powrót z pracy – szybkie ogarnięcie mieszkania – przyjęcie kolędy – obiad – ćwiczenia z norweskiego zadane do pracy w domu – ćwiczenia fizyczne.
Tak minął kolejny dzień, mokry i zimny. I całkiem udany.
Ksiądz Piotr przybył o umówionej godzinie. Nie bez problemu, bo umawiając się z nim, poprosiłam, żeby zadzwonił na komórkę, nie domofonem, bo nie słychać go w mieszkaniu. A komórkę zostawiłam w pracy. Zorientowałam się oczywiście za późno, żeby wrócić i na czas być znów w domu. Zeszłam więc i czekałam na niego na dole.
Pomodliliśmy się, poświęcił nasze mieszkanie, rozmawialiśmy przy kawie. Należy do zgromadzenia werbistów – i on i ks. Antoni, z Indii. Przyjechali razem w sierpniu, pod koniec, czyli jest tu miesiąc krócej niż my. Nie lubi Norwegii, ale nie ma się co dziwić, skoro 16 lat spędził w Afryce. Wspomina ten czas z radością.
Zadań z norweskiego dużo. Dużo pracy. Cóż – trzeba, skoro się zdecydowało.
Dziś wybrałyśmy się z Basią na pierwsze zajęcia w ramach kursu norweskiego. Do ostatniej chwili nie wiedziałyśmy, czy kurs ruszy na osiem tygodni czy na sześć (w wypadku, gdybyśmy były tylko we dwie szkoła albo całkiem kasuje kurs albo skraca…). Zapisała się jeszcze jedna osoba, Włoszka, która tu już żyje od dwóch lat i potrzebuje zdać Bergenstest aby dostać umowę na stałe.
Z okazji rozpoczęcia kursu i faktu, że jestem bardzo zmęczona, odpowiem dziś tylko na pytanie zadane przez Darię: Co znaczy nazwa mojej dzielnicy?
Løren nic nie znaczy. Przynajmniej na pierwszy rzut oka. Ale ma jakieś pochodzenie i kiedyś coś znaczyło. Znalazłam artykuł w Aftenposten, w których wyjaśniono nazwy dzielnic z mojej okolicy. Tłumacząc je, trzeba sięgnąć do duńsko-norweskiego , do dawnych nazw. Ja tylko przetłumaczę efekt poszukiwań autora artykułu:
Løren «Leire engen» – gliniasta łąka;
Sinsen «Enga ved veien» – łąka przy drodze, po drodze;
Tøyen «Gjødslet eng» – nawożona, żyzna łąka;
Bryn «Bru-engen» – łąka-most;
Ulven «Eng med grus» – łąka w gorbami?;
Økern «Eik-engen» – jesionowa łąka.
Rano, na długo przed świtem, Daria z Kubą wyruszą w podróż powrotną. Nie spędzałam wspólnego czasu na obrabianiu zdjęć ani opisywaniu tutaj, co się działo. W tym tygodniu opiszę, co widzieliśmy. A na razie – czym karmiłam moich biednych gości. A biednych – bo była to norweska kuchnia.
1. Rømmegrøt – norweska tradycyjna kaszka (według nazwy: rømme – śmietana, grøt – kasza). Pokazana na zdjęciu powyżej, smakowała tak, jak powinna, czyli – była bez smaku. Powinno się ją jeść z dojrzewającymi wędlinami, ale my ciepnęliśmy po łyżce dżemu i tak udało się to zjeść. (Przepis wzięłam stąd, tradycyjnie dodaje się cynamon więc dałam. No i smak pamiętałam sprzed lat)
2. Krewetki – nie należą do tradycyjnie norweskich potraw. Ale są smaczne i tutejsze, w związku z czym gości tradycyjnie witam krewetkami. W tym wydaniu w wersji smażonej z cebulą, czosnkiem, białymi szparagami i fasolką szparagową.
3. Fiskeboller – nie mogło zabraknąć kulek rybnych. Tym razem w najbardziej tradycyjnym wydaniu: z ziemniakami, groszkiem i białym sosem. I nawet smakowały!
4. Pølse i lompe – parówka w naleśniku, w placku. Nie mogło tego zabraknąć. Zaskoczeniem było dla mnie, że Darii zasmakował brunnost, ale jeszcze większym – gdy zażyczyła go sobie do parówki. Każdemu wedle gustu!
Przyjecieli opóźnionym samolotem. I jesteśmy znów we trójkę.
Podaję typowe norweskie potrawy. Darii smakuje brunost. Zobaczymy, co uda mi się przyrządzić jutro.
Zrobiłam zakupy przed przyjazdem gości. Przyjeżdżają w sobotę, ale znam siebie dość dobrze, by nie zostawiać tego na ostatnią chwilę, bo zakupy spożywcze to coś, czego za dobrze nie ogarniam. Kiedy idę po konkretne 4 rzeczy, zazwyczaj wracam z trzema i mocnym przeczuciem, że coś jest nie tak. Dziś zapomniałam tylko dwóch z zaplanowanych rzeczy.
Ale dziś zakupy mnie cieszyły. Bo to nie dla siebie na kolejne porcje przeżycia, ale dla ludzi, których kocham i którzy przyjeżdżają do mnie. Kupiłam typowe norweskie produkty i składniki typowych norweskich potraw. Gotowanie dla siebie, kupowanie jedzenia dla siebie – ma, owszem, sens, bo przecież organizm trzeba wykarmić, zapewnić mu wszystkie niezbędne do funkcjonowania elementy, ale nie ma w tym przyjemności. Najwyżej odrobina satysfakcji, że się udało otrzymać pożądany smak.
Budowa nocą – to to, co dzieje się właśnie teraz, o 23:45, za moim oknem. Na moim nowym dźwigu, który jest cały wygaszony, siedzi jakiś człowiek z latarką i coś robi. Od ponad godziny. Ciekawe, co tam się dzieje.